Ik stond

gister in een gure wind bij een schuur, richting Leiden, in een kaalbevroren polder. De versnellingsbak van mijn pas verworven nieuwe oude auto had ernstige kuren en in die schuur vond ik de autoverkoper. Hij ging mee naar buiten. Hij wees me onder de motorkap op verschillende interessante feitjes. Hij haalde zijn laptop die hij vervolgens aansloot op de auto. Liet me zien wat de computer zei. Ik begreep dat er iets mis was, ik zag allerlei schema’s en alinea’s, maar het woord dat van het scherm op mij af sprong was: ‘limp-home’. Er was blijkbaar door de fabrikant gedacht aan een voorziening die het mogelijk maakte dat de auto zich ‘strompelend’ nog net ‘naar huis’ kon begeven.

Ik dacht meteen aan de vergrijzing, ik kan het niet helpen. Als mensen 60-, 70plus raken, strompelen ze naar huis, eventueel met een tussenstop in een ‘bijna-thuis’ huis, zoals sommige hospices voor opgegeven patiënten heten.

David Grabijn, auteur
Strompelen