Lunchte vanmiddag

met vriend Joris bij bistro Mariette. Gastronomisch gezien geen sterrenrestaurant maar voor een snelle hap heel aanvaardbaar. Wat neem jij? Hij nam gewoon een Club Sandwich. Ik aarzelde tussen gerookte zalm of een broodje tonijn. Het zijn allebei problematische vissen. Zalm komt meestal uit kooien met milieuproblemen en tonijn sterft steeds sneller uit. Ik koos de tonijn. Die krijgen ze niet in een kooi. Dat lukt nog niet en bovendien is er straks toch niets meer om in een kooi te stoppen.

Lastig is het om bij etenskeuzes na te moeten denken over hoe het voedsel behandeld wordt en tot je komt. Het meisje dat ons vlot bediende zag er niet uit of ze toe was aan een discussie over de herkomst van de beesten en de andere etenswaren die op het menu stonden. Maar misschien doe ik haar tekort en was het alleen mijn eigen geweten dat opspeelde. Ik zou het ook optimistischer kunnen bekijken. Het was gezellig in de bistro. Fijn voor de eigenaar dat het druk was. En dat er vis werd gekozen. Vissers en restaurateurs moeten ook eten. En die tonijn komt toch het beste tot zijn recht als hij of zij netjes in stukjes op een bordje ligt?

Het eten smaakte en we praatten over de snelheid van het leven. Alles ging steeds sneller. Zeker als je ouder wordt en in elk geval als je ziet wat voor technische mogelijkheden er steeds weer bijkomen. Wat denk jij van 2040? Hoezo? Joris had een interview gezien met een Indiaanse wijze vrouw die het einde der tijden voorspelde. Kwestie van het aflopen van een tijdperk, astronomisch gezien. Heftig. Nou ja, het kon ook betekenen dat het bewustzijn van de mensen een grote verandering zou doormaken. O, gelukkig maar.

Toen ik thuiskwam en mijn computer aanzette, zat er een brief in met het verzoek of ik een petitie op internet wilde tekenen om te voorkomen dat de tonijn zou uitsterven. Er waren nog maar weinig van die grote vissen over. De tonijn gaat naar de haaien! Ik heb snel getekend, maar zo te lezen is het uiterst twijfelachtig of de tonijn nog een paar jaar mee zal kunnen komen.

David Grabijn, auteur
De vis voorbij