André Bek - LP

Zoeken
Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

André Bek

Plus > Auteurs

André Bek (1959, Rotterdam) groeide op in Ridderkerk. Zijn vader was behalve gemeenteraadslid bevrachtingsmakelaar in de Rotterdamse haven. André deed Atheneum en werd in 1980 geselecteerd voor een officiersopleiding aan het Koninklijk Instituut voor de Marine te Den Helder. Daar begon hij zijn studie als adelborst voor de zeedienst, maar hij mocht op zijn eigen verzoek overstappen naar de praktische officiersopleiding van het Korps Mariniers. Bij de Mariniers doorliep hij met succes een speciale, ongelooflijk zware training. Hij maakte er ook kennis met een wereld waarin geweld een hoofdrol speelde. Na verloop van tijd begreep hij dat dit niet de bedoeling van zijn leven kon zijn.

Later volgde hij onder meer een opleiding tot privé-vlieger, daarna ging hij tandheelkunde studeren aan de Rijksuniversiteit Utrecht. Na het behalen van het eerste deel van zijn doctoraaldiploma, werd hij in 1985 ernstig ziek. Hij bleek, als gevolg van een zeldzame kwaal, te lijden aan het eindstadium van nierfalen.

Zijn moedige en enige broer schonk hem een nier en het leven lachte André weer toe. Maar het noodlot achtervolgde hem. Zijn oorspronkelijke ziekte kwam verschillende keren terug.

Uiteindelijk ontving André - binnen twintig jaar - een nier van zijn broer (1985), vader (1989) en moeder (1994) en maakte zo de zwaarste periodes uit zijn leven door. Volgens artsen was hij met zoveel familietransplantaties uniek in de wereld.


In de tussentijd haalde hij - samen met zijn grote liefde José - alles uit het leven. Dansen was een van hun passies maar vooral met diepzeeduiken beleefden ze op veel plaatsen in de wereld grote avonturen. Ook in zijn werk en studie zocht André altijd weer de grenzen van zijn mogelijkheden. Hij werd na zijn afgebroken studie tandheelkunde achtereenvolgens: automatiseringsdeskundige bij het Ministerie van Defensie, instructeur en stafmedewerker in een sport- en gezondheidscentrum én fysiotherapeut. Tussendoor volgde hij colleges wijsgerige ethiek aan de Erasmus Universiteit te Rotterdam.

Na zijn derde transplantatie in 1994 leek de ziekte overwonnen. Toch sloeg - na acht gezonde en fantastische jaren - het noodlot opnieuw toe. Tijdens de laatste fase van zijn daaropvolgende ziekteproces begon André een intensieve briefwisseling met zijn vrienden. Zijn nieuwsbrieven maakten op hen een diepe indruk.

Van jongs af aan had André het schrijven in zijn bloed. Hij schreef onder meer voor een maandblad en in diverse clubbladen. Hij schreef ook een cursusmodule voor uitgeverij Bohn Stafleu Van Loghum. Hij was ervan overtuigd dat hij een boek zou schrijven. Toen een vriend hem vroeg: ‘Zijn je nieuwsbrieven dan onderdeel van je boek?’ besefte hij dat het verhaal dichterbij was dan hij had gedacht. Hij leefde er middenin.

Dansen in het Zand is het spannende en bijzondere verhaal over zijn vierde transplantatie en over wat er allemaal aan vooraf ging. Hij ontving zijn vierde donornier, geschonken door ‘zijn’ José. Foto: André en José

 
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu