Fragment Kado - LP

Zoeken
Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

Fragment Kado

Meer > Laag 27

(de opmaak is hier anders dan in het boek)

De eerste keer
dat Tom in het eethuisje van de oude man verzeild raakte was na een vruchteloze vergadering.

Gefrustreerd ging Tom de stad in en ontdekte deze plek bij een kruispunt in een drukke straat. Hij had even verwonderd naar de naam gekeken: Thuis. Vreemd, maar het straalde wel een bekende warmte en vriendelijke sfeer uit.

Tom ging naar binnen, bestelde een broodje aan de bar en bekeek hoe de jonge vrouw het bereidde. Zij zette ook een glas melk voor hem neer. Op dat moment draaide een grote rossige beer van een man zich om en snauwde tegen een jongen naast hem aan de bar:

‘Donder op met je rommel.’ De beer zette zijn woorden met een ferme duw kracht bij. Tom hield de omvallende jongen tegen en bracht hem terug in balans. Tom kon echter niet voorkomen dat daarbij zijn glas omviel en melk over zijn eigen broek droop.

De jongen keek verschrikt en zei: ‘Het spijt me, meneer.’

Tom knikte hem vriendelijk toe en zei: ‘Het is niet erg. Jij kon er niets aan doen.’ Vervolgens keerde hij zich naar de beer en vroeg koel: ‘Was dat nodig?’

‘Dat maak ik uit. En niet jij,’ antwoordde de beer agressief.

‘Je hebt mijn glas omgegooid, mijn pak bevuild en je weet je niet te gedragen. Wat moet ik nou met jou,’ sprak Tom peinzend. Hij zweeg even, keek toen gemaakt blij en zei: ‘Ik weet het. Je gaat je excuses aanbieden.’


De jonge vrouw achter de bar stak bezwerend haar hand op en zei: ‘Zo erg is het allemaal niet. Laten we er geen drukte over maken. Ik betaal de stomerij wel.’


Maar Tom liep al op de beer af. Op dat moment verscheen plotseling een oude man van in de tachtig. De oude man hield Tom met zachte hand tegen en zei tegen de beer:


‘Volgens mij maakte jij maar een grapje. Het was een vriendelijk bedoelde duw. Nietwaar? Net als de eerste keer. Er is niets gebeurd. Je bent welkom.’

De oude man legde zijn linkerhand op de schouder van de beer. De beer knikte. Tom streek over zijn natte broek en keek naar de jongen en de jonge vrouw. Het tweetal keek hem stil afwachtend aan. In de rest van de zaak was het ook stil geworden. Het viel Tom op hoe iedereen op hem wachtte, terwijl hij zich op een zachte manier tegengehouden voelde. De oude man liet Tom staan en ging naast de beer op een barkruk zitten.


‘Zal ik een nieuw glas melk voor je inschenken?’ vroeg de jonge vrouw aan Tom.
‘Geef me maar een espresso en één van die notentaartjes van je,’ besloot Tom.


De oude man had zijn hand nog steeds op de schouder van de beer liggen en vroeg:
‘Doe je wel vaker iets dat niet wordt begrepen?’ De beer knikte.
‘Dat lijkt me nogal eenzaam,’ zei de oude man meelevend.


Het meisje bracht de espresso en het taartje en stelde vragend voor:

‘Je kunt de stomerijbon aan mij geven.’

‘Dat hoeft niet,’ hoorde Tom zichzelf zeggen.


 
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu